Wie is Piet?

juni 2012
M	D	W	D	V	Z	Z
« dec
	1	2	3
4	5	6	7	8	9	10
11	12	13	14	15	16	17
18	19	20	21	22	23	24
25	26	27	28	29	30

Piet Vanmarcke

Ik vond het ontzettend moeilijk om hier maar zowat over mezelf neer te schrijven. Gelukkig vond ik een bevriend journalist van de VUM-groep die bereid was me te interviewen. Hij wou liever anoniem blijven en ik heb hem dan maar Koen gedoopt. We hadden ons gesprek in een zeer leuk café in Kortrijk op paasmaandagavond.

Koen: In Heule en Kortrijk ben je een redelijk gekend persoon, maar voor iemand die je nog nooit eerder ontmoette, hoe was je kindertijd en je jeugdperiode?

Piet: Tot mijn negentiende is mijn leven eigenlijk gewoonweg één feest geweest. Ik ben in 1966 geboren in Kortrijk en groeide op als jongste van vijf, samen met mijn twee broers en mijn twee zussen in Heule. Mijn vader had een dubbele baan en mijn moeder was en is nog steeds een echte moeder. Ik kan me niet voorstellen dat ik als kind het woord ‘problemen’ al kende. We hadden nooit iets te kort, integendeel. En ja, als jongste was ik wel een verwend manneke. Ieder jaar gingen we voor een maand naar een huurappartement in Oostduinkerke en later reisden we naar Bretagne met de hele meute. Het enige kindertrauma die ik zou kunnen hebben is het verliezen van mijn melktanden, wat ik verschrikkelijk vond.

Koen: Was je een bolleboos op school?

Piet: Tot mijn tweede middelbaar was ik bijna steeds de primus van de klas. Ik volgde Latijn-Wetenschappen aan het Sint-Amandscollege in Kortrijk en ook daar liep het erg goed tot ik plots veel meer interesse had in de plaatselijke jeugdclub. Mijn ouders ergerden zich vast wel vaak aan mijn uitspattingen, maar zoals ik al zei, de jongste van het nest kon zich toch iets meer permitteren.

Koen: Of je drukte gewoon je eigen zin door?

Piet: Dat zeker ook. Maar mijn ouders lieten me gewoon zeer veel vrijheid maar je moest wel zelf instaan voor de gevolgen. Ik heb mijn vader vaak horen zeggen bij het ondertekenen van mijn roodgekleurde schoolagenda in het hoger middelbaar ‘je moet het maar weten, desnoods moet je maar met de fiets in alle vroegte naar het fabriek’. Het erge was dat ik daar dan weer mee moest lachen. Ik zei het al, mijn leven was één en al feest.

Koen: Wat is er gebeurd op je negentiende dat het feest plots over was?

Piet: Mijn beste vriend is van het ene moment op het andere uit mijn leven gerukt. Dirk was voor mij een god. Wat wij allemaal hebben uitgespookt, dat kan je je niet voorstellen. Pas op, geen erge dingen of zo, maar kattenkwaad en vooral veel mensen op stang jagen en dan gieren met hun reacties. Maar we hadden ook erg veel aan elkaar in het middelbaar. We waren echt onafscheidelijk; We studeerden samen, gingen samen stappen, shoppen, naar de film, gaan eten, het was zelfs zo erg dat we tijdens de les ganse scenes van Dallas naspeelden tot groot jolijt van onze medeleerlingen. Ik eiste altijd de rol op van Sue Ellen omdat ik haar erg goed kon imiteren als ze weer aan het zuipen sloeg, terwijl Dirk steevast de rol van Pamela speelde. Hij kon haar perfect nadoen, vooral haar trillende lip al ze weer ging janken. Heerlijk!

Koen: Zijn overlijden heeft een erge invloed gehad op je verdere leven, heb ik de indruk.

Piet: We zijn nu zowat 24 jaar later en nog steeds moet ik erg veel aan hem denken. Het grote verschil met de beginperiode is wel dat ik nu enkel nog kan schateren met onze gekke stoten. Maar Dirk heeft zo’n indruk op me gemaakt dat ik zeker weet dat hij één van de weinige personen is die me zo heeft beïnvloed. En enkel maar in positieve zin: het leven is een feest.!

Koen: Professioneel heb je bij een aantal bedrijven gewerkt, maar wat doe je momenteel?

Piet: Ik werk momenteel in een marketingbedrijf in Doornik. Ik werk daar vooral op de Vlaamse en Nederlandse markt. Ik heb trouwens nog twee jaar in Nederland gewoond en gewerkt als sales-en marketingmanager in Amsterdam.

Koen: Je woont nu samen met je twee katten in Bissegem. Ben je zo’n moeilijk persoon om het leven mee te delen?

Piet: Ik zal wel niet de makkelijkste zijn maar toch ook niet de moeilijkste om mee samen te wonen.
Ik ben homoseksueel en heb me op mijn twintigste geout bij mijn familie en vrienden. Eigenlijk is dat allemaal zeer makkelijk verlopen, niemand vond dat bijzonder of laat staan erg.
Maar als je dan de lat nog eens extra hoog legt en welbepaalde eigenschappen zoekt in een mogelijke partner, dan maak je het jezelf niet makkelijk om de ware Jakob te ontmoeten.
In Amsterdam heb ik een tijd samengewoond met een Nederlander, en hier heb ik een redelijke periode een LAT-relatie gehad met een Fransman van Laotiaanse origine. Je ziet, een leuke Vlaamse kerel zit er (nog) niet bij.

Koen: Laten we het maar eens over de politiek hebben. Je bent nu 43 en pas nu engageer je je voor de eerste keer voor de politiek. Wat hield je tegen ?

Piet : Het is inderdaad de eerste keer dat ik op een politieke lijst sta bij verkiezingen. Maar dat wil daarom nog niet zeggen dat ik daarvoor een politieke analfabeet was. Ik heb me eigenlijk altijd al geïnteresseerd voor politiek. Rond mijn zeventiende ben ik in Brussel nog gaan betogen tegen de kernwapens en ik liep steevast met een badge ‘kernenergie, nee bedankt’ opgespeld.
Als ik het me goed herinner was het ook in de periode van mijn hoger middelbaar dat Agalev begon op te komen. Onze leraar Latijn zei dan altijd ‘de groenen zijn als Spaanse meloenen, groen vanbuiten, maar rood vanbinnen’, waarop wij dan met een paar met hem woordelijk in de clinch gingen. In die periode was ik echt wel een groene jongen. Maar toen kwam VU-ID en voelde ik me veel meer thuis bij het links liberalisme.
Sinds Spirit ben ik dan lid geworden en gebleven, maar vooral door professionele omstandigheden was het onmogelijk me te engageren. Ik had er niet voldoende tijd voor maar misschien moest de juiste partij nog ontstaan.

Koen: Bedoel je daarmee dat je pas sinds de naamsverandering naar SLP je je echt thuis voelt bij de partij?

Piet : Hier sla je de bal wel echt mis hoor, sorry. Blijkbaar denk je net zoals zoveel anderen dat het hier enkel om een nieuwe naam en een soort restyling gaat. Niks is minder waar. Ik kan me nu pas volop engageren in de politiek kortweg omdat er een nieuwe onafhankelijke Vlaamse sociaal-liberale partij is geboren waar ik me helemaal thuis voel. Het programma is echt wel een stuk anders dan wat voorheen bij Spirit of later de Vlaams Progressieven in het programma stond. Trouwens, dit is niet het enige belangrijke verschil. Wat voor mij evenzeer van belang is zijn de mensen die de SLP leiden. Om maar met de deur in huis te vallen: Geert Lambert heeft zoveel meer politiek verstand en inzicht dan vroegere figuren . Nu weet ik tenminste dat we Sociaal-Liberalen zijn. We weten waarvoor we staan en we weten waarvoor we gaan. Voor zo’n personen die nog echt weten wat er bij de mensen leeft, zelf de mouwen uit de handen steekt en geen enkele vorm van pretentie kent, wel daar steek ik graag mijn hand voor in het vuur.

Koen: Je zei daarnet ‘waarvoor we gaan’, dan bedoel je wellicht de kiesdrempel van 5%. Geloven jullie dat nu zelf als je de laastste opiniepeilingen ziet?

Piet (windt zich op): Maar komaan zeg. Voor zover ik weet zijn de verkiezingen op zondag 7 juni, geen dag eerder, geen dag later. Wel, de stand is momenteel 0-0-0-0-0-0-0-0 voor iedereen. Niemand heeft al één stem binnen. Zo simpel is dat. Wij hebben met de SLP net als alle andere partijen nog zeven weken de tijd om te zeggen wie we zijn en wat wij Vlaanderen te bieden hebben. Dat het voor ons lastiger is dan partijen die al jaren meegaan, ja natuurlijk, en dan? Ik heb het voorrecht om de laatste tijd zeer veel nieuwe SLP’ers te leren kennen. Wel, mochten de Rode Duivels met eenzelfde enthousiasme en inzet aan een voetbalwedstrijd beginnen, dan mochten ze nu al hun hotel in Zuid-Afrika boeken.
We geloven er natuurlijk in. En we gaan ervoor, reken maar!

Koen: En wat als het niet lukt? Dan toch maar naar SP.a of Groen?

Piet: Maar nee, ik ben een Sociaal-Liberaal. Ik ben geen socialist of andersist en ik ben ook niet groen.
Dat is toch echt niet moeilijk. Als de SLP niet bestond dan zaten we hier niet samen.

En bij een volgende verkiezing zal de SLP er nog staan. En als het even kan, ik ook.

Koen : Tot slot, waarmee hoop je de kiezer te overtuigen ?

Piet : Je kan moeilijk van elke burger verwachten dat hij elk politiek programma van A tot Z zal lezen. Het is jammer, want anders zou die kiesdrempel voor ons een lachertje zijn. Dat betekent gewoon dat elke kandidaat, elk lid, elke sympathisant nog een aantal weken voluit moet gaan om ons verhaal uit de doeken te doen. Als we dat kunnen doen, dan zou het best nog eens kunnen dat er op zondagavond
7 juni veel mensen zeer raar zullen opkijken terwijl wij er een goeie pint op aan het drinken zijn!

Koen: Bedankt en veel succes!